Niépce dikkatini ışıktan etkilenen diğer maddelere çevirdi ve sonunda antik çağlardan beri çeşitli amaçlarla kullanılan, doğal olarak oluşan bir asfalt olan
Judea Bitümüne odaklandı. Niépce'nin zamanında sanatçılar tarafından bakır levhalar üzerinde gravür yapmak için aside dayanıklı bir kaplama olarak kullanılıyordu . Sanatçı, kaplamanın üzerine bir çizim çizdi, ardından açıkta kalan alanları aşındırmak için plakayı asitle yıkadı, ardından kaplamayı bir solventle çıkardı ve plakayı, çizimin mürekkepli kopyalarını kağıda basmak için kullandı. Niépce'in ilgisini çeken şey, bitüm kaplamanın ışığa maruz bırakıldıktan sonra daha az çözünür hale gelmesiydi.
Niépce, bitümü , genellikle
verniklerde kullanılan bir
çözücü olan lavanta yağında çözdü [
11] ve bunu bir litografik taş veya metal veya cam levha üzerine ince bir şekilde kapladı. Kaplama kuruduktan sonra, tipik olarak kağıda basılmış bir
gravür olan bir test konusu yüzeye yakın temas halinde yerleştirildi ve ikisi doğrudan güneş ışığına maruz bırakıldı. Yeterli miktarda maruz kaldıktan sonra solvent, yalnızca test deneğindeki çizgiler veya karanlık alanlarla ışıktan korunan sertleşmemiş bitümün durulanması için kullanılabilir. Bu şekilde çıplak bırakılan yüzey kısımları daha sonra asitle kazınabilir veya kalan bitüm, litografik baskıda su geçirmez malzeme olarak kullanılabilir.
